تاريخ : ۱۳٩٢/٤/٢۳ | ٦:۱٢ ‎ب.ظ | نويسنده : زهرا

 مارتین لوتر(بنیانگذار مذهب پروتستان) در زندگی با دشواری ها و رنج های بسیار رو به رو بود.روزی همسر او متوجه شد که شوهرش غرق در اندوه و نا امیدی است. از آنجایی که او زن با درایتی بود،با دیدن یائس شوهرش،لباس سیاه پوشید و در برابر چشمان او ایستاد! مارتین لوتر پرسید:چرا سیاه پوشیدی؟  همسرش به آرامی پاسخ داد:نمی دانی که او مرده است؟  مارتین پرسید:چه کسی مرده است؟!   همسرش گفت:خدا!      مارتین با حیرت پرسید:چگونه می توانی چنین حرفی را بر زبان بیاوری؟چطور ممکن است که خدا بمیرد؟!    همسرش جواب داد:اگر خدا نمرده است،پس چرا تو این قدر غمگین و نا امید هستی؟         مارتین لوتر بی درنگ متوجه اشتباه خود شد،از این رو لبخندی زد و...                                         شناخت حق،به منزله شرکت در تشییع جنازه تمام غم و اندوه ها است.                پاراما هانسا یوگانان


برچسب‌ها:

تاريخ : ۱۳٩٢/٤/٢٢ | ٢:٥٠ ‎ب.ظ | نويسنده : زهرا

سارا هشت ساله بود که از صحبت پدر و مادرش فهمید برادر کوچکش سخت مریض است و پولی هم برای مداوای آن ندارند. پدر به  تازگی کارش را از دست داده بود و نمی توانست هزینه پر خرج پسرش را بپردازد. سارا شنید پدرآهسته  به  مادر گفت:فقط معجزه می تواند  پسرمان را نجات دهد. سارا با ناراحتی به اتاقش  رفت واز  زیر  تخت،قلک کوچکش را  بیرون  آورد.  قلک را شکست...سکه ها را روی تخت ریخت و آن ها را شمرد...«فقط پنج دلار!» بعد ،آهسته از در عقبی خانه خارج شد و چندکوچه بالاتر به داروخانه رفت.جلوی پیشخوان انتظار کشید تا داروساز به او توجه کند،ولی داروساز سرش به مشتریان گرم بود؛بالاخره سارا حوصله اش سر رفت و سکه ها را محکم روی شیشه پیشخوان ریخت! داروساز جا خورد و گفت:چی می خوای؟ دخترک جواب داد:برادرم مریضه،می خوام براش «معجزه» بخرم،قیمتش چنده؟ داروساز با تعجب پرسید:چی بخری عزیزم؟! دخترک توضیح داد:برادر کوچولوم چیزی تو سرش رفته و بابام می گه فقط معجزه می تونه اون رو نجات بده.من هم می خوام براش معجزه بخرم. داروساز گفت:متاسفم دخترجان،ما اینجا معجزه نمی فروشیم! چشمان دخترک پر از اشک شد گریهو گفت:شمارو به خدا برادرم خیلی مریضه و بابام پول نداره و این تمام پول منه.من از کجا می تونم معجزه بخرم؟؟؟ مردی که گوشه ای ایستاده بود و لباس تمیز و مرتبی داشت جلو آمد و از دخترک پرسید:چقدر پول داری؟ دخترک پول ها را کف دستش ریخت و به مرد نشان داد.مرد لبخندی زد و گفت:آه،چه جالب!!فکر می کنم این پول برای خرید معجزه کافی باشه.بعد به آرامی دست او را گرفت و گفت:غصه نخور عزیزم ناراحت،من می خوام برادر و والدینت رو ببینم؛فکر می کنم معجزه برادرت پیش من باشه... آن مرد،«دکتر آرامسترانگ»فوق تخصص مغز و اعصاب در شهر شیکاگو بود.فردای آن روز ،عمل جراحی روی مغز پسرک با موفقیت انجام شد و او از مرگ نجات یافت.پس از جراحی پدر نزد دکتر رفت و گفت:از شما متشکرم.نجات پسرم یک معجزه واقعی بود؛می خواهم بدانم بابت هزینه عمل جراحی،چقدر باید پرداخت کنم؟سوال دکتر با آرامش لبخندی زد و گفت:هزینهعمل «پنج دلار» می شد که قبلا پرداخت شده! تعجبتعجب 


برچسب‌ها:

تاريخ : ۱۳٩٢/٤/٢۱ | ۱:٥۱ ‎ب.ظ | نويسنده : زهرا

الو...الو...سلام.                                                                                                  

کسی اونجا نیست؟؟                                                                     مگه اونجا خونه خدا نیست؟                                                               پس چرا کسی جواب نمی ده؟!                                                           یهو،یه صدای مهربون به گوش کودک نواخته شد،مثل صدای یک فرشته...  فرشته -بله،با کی کار داری کوچولو؟                                                           خدا هست؟باهاش قرار داشتم،قول داده امشب جوابمو بده.                             -بگو،من می شنوم.                                                                     کودک متعجب پرسید:مگه تو خدایی؟من با خود خدا کار دارم .                     -هر چی می خوای به من بگو،قول می دم به خدا بگم.                               صدای بغض آلودش،آهسته گفت:یعنی خدا منو دوست نداره؟؟؟ ناراحت                 -فرشته ساکت بود...بعد از مکثی نه چندان طولانی گفت:نه،خدا خیلی دوستت داره.مگه کسی می تونه تورو دوست نداشته باشه؟ بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغضش شکست و بر روی گونه اش غلتید وبا همان بغض گفت:اصلا اگه نگی خدا باهام حرف بزنه گریه می کنما...  گریه                     بعد از چند لحظه سکوت،ندایی در گوش و جان کودک طنین انداز شد:«بگو...زیبا بگو...هر آنچه را بر دل کوچکت سنگینی می کند بگو...»                           دیگر بغض امانش را بریده بود،بلند بلند گریه کرد و گفت:خدا جون،خدای مهربون،خدای قشنگم،می خواستم بهت بگم تورو خدا نذار بزرگ شم،تورو خدا... «چرا؟این مخالف با تقدیر است.چرا دوست نداری بزرگ شوی؟»                   آخه خدا،من خیلی تورو دوست دارم.قد مامانم،ده تا دوست دارم! اگه بزرگ شم،نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم؟قرار داشتم؟مثل بقیه که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن.مثل بقیه که بزرگن و فکر می کنن من الکی می گم با تو دوستم.مگه ما با هم دوست نیستیم؟هان؟پس چرا کسی حرفمو باور نمی کنه؟!خدا جون،چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟مگه اینطوری نمی شه باهات حرف زد؟!  خدا پس از تمام شدن گریه ها و حرف های کودک،گفت:«آدم،محبوب ترین مخلوق من،چه زود خاطراتش را به ازای بزرگ شدن فراموش می کند.کاش همه مثل تو به جای خواسته های عجیب،من را از خود طلب می کردند تا تمام دنیا در دستشان جا می گرفت.کاش همه مثل تو،مرا برای خودم و نه برای خودخواهی سان می خواستند.عزیزکم ،دنیا خیلی برای تو کوچک است...بیا تا برای همیشه کوچک بمانی و هرگز بزرگ نشوی...»                                                         و کودک در حالی که لبخندی شیرین و آرام بر لب داشت،در آغوش خدا،به خوابی عمیق و شگفت انگیز فرو رفت.  خواب                                                                                                                                 


برچسب‌ها:

تاريخ : ۱۳٩٢/٤/۱٩ | ۱:٤۸ ‎ب.ظ | نويسنده : زهرا

امروز صبح که از خواب بیدار شدی،نگاهت می کردم و امیدوار بودم که با من حرف بزنی،حتی چند کلمه؛نظرم را بپرسی یا برای اتفاق خوبی که دیروز در زندگی ات افتاد،از من تشکر کنی؛اما متوجه شدم که خیلی مشغولی،مشغول انتخاب لباسی که می خواستی بپوشی.وقتی داشتی این طرف و آن طرف می دویدی تا حاضر شوی،فکر می کردم چند دقیقه ای وقت داری که بایستی و به من بگویی: «سلام»؛ اما تو خیلی مشغول بودی.یک بار مجبور شدی منتظر بشوی و برای مدت یک ربع،کاری جز روی یک صندلی بنشینی نداشتی.بعد دیدمت که از جا پریدی،خیال کردم می خواهی با من صحبت کنی؛اما به طرف تلفن دویدی و در عوض به دوستت تلفن کردی تا از آخرین شایعات با خبر شوی...تمام روز با صبوری منتظر بودم.با آن همه کار های مختلف،گمان می کنم که اصلا وقت نداشتی با من حرف بزنی متوجه شدم قبل از ناهار،هی دور و برت را نگاه می کنی ،شاید چون خجالت می کشیدی که با من حرف بزنی،سرت را به سوی من خم نکردی.تو به خانه رفتی و به نظر می رسی که هنوز خیلی کارها برای انجام دادن داری...بعد از انجام دادن چند کار،تلویزیون را روشن کردی.نمی دانم تلویزیون را دوست داری یا نه؟ در آن چیز های زیادی نشان می دهد و تو هر مدت زیادی از روزت را در جلوی آن می گذرانی،در حالی که درباره هیچ چیز فکر نمی کنی و فقط از برنامه هایش لذت می بری.باز هم صبورانه انتظارت را کشیدم و تو در حالی که تلویزیون را نگاه می کردی.شام خوردی؛و باز هم با من صحبت نکردی. موقع خواب...فکر می کنم خیلی خسته بودی.بعد از آنکه به اعضای خانواده ات شب بخیر گفتی،به رختخواب رفتی و فورا به خواب رفتی.اشکالی ندارد.«احتمالا متوجه نشدی که من همیشه در کنارت و برای کمک به تو آماده ام.من صبورم،بیش از آنچه تو فکرش را می کنی. حتی دلم می خواهد یادت بدهم که تو،چطور با دیگران صبور باشی. من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم...منتظر یک سر تکان دادن،دعا،فکر و یا گوشه ای از قلبت که متشکر باشد!»                          خیلی سخت است که یک مکالمه یک طرفه داشته باشی.خوب،من باز هم منتظرت هستم؛سراسر پر از عشق تو...به امید آنکه شاید کمی هم به من وقت بدهی.                                       از طرف دوست و دوستدار تو ،خدا   دوست دارم افکار خدا را بدانم،بقیه چیز ها جزئیات هستند.             آلبرت انیشتین


برچسب‌ها:

تاريخ : ۱۳٩٢/٤/۱٩ | ۱:۳۱ ‎ب.ظ | نويسنده : زهرا

این داستان هایی که از این به بعد میخام براتون بذارم از مجموعه کتاب های تو،تویی؟! که از داستان های کوتاه وشگفت انگیزی تشکیل شده که مترجم و گرد آور اون آقای امیر رضا آرمیون هستن. امیدوارم از داستان هایی که میذارم خوشتون بیاد.


برچسب‌ها: