تاريخ : ۱۳٩٢/٤/٢۱ | ۱:٥۱ ‎ب.ظ | نويسنده : زهرا گلبابازاده

الو...الو...سلام.                                                                                                  

کسی اونجا نیست؟؟                                                                     مگه اونجا خونه خدا نیست؟                                                               پس چرا کسی جواب نمی ده؟!                                                           یهو،یه صدای مهربون به گوش کودک نواخته شد،مثل صدای یک فرشته...  فرشته -بله،با کی کار داری کوچولو؟                                                           خدا هست؟باهاش قرار داشتم،قول داده امشب جوابمو بده.                             -بگو،من می شنوم.                                                                     کودک متعجب پرسید:مگه تو خدایی؟من با خود خدا کار دارم .                     -هر چی می خوای به من بگو،قول می دم به خدا بگم.                               صدای بغض آلودش،آهسته گفت:یعنی خدا منو دوست نداره؟؟؟ ناراحت                 -فرشته ساکت بود...بعد از مکثی نه چندان طولانی گفت:نه،خدا خیلی دوستت داره.مگه کسی می تونه تورو دوست نداشته باشه؟ بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغضش شکست و بر روی گونه اش غلتید وبا همان بغض گفت:اصلا اگه نگی خدا باهام حرف بزنه گریه می کنما...  گریه                     بعد از چند لحظه سکوت،ندایی در گوش و جان کودک طنین انداز شد:«بگو...زیبا بگو...هر آنچه را بر دل کوچکت سنگینی می کند بگو...»                           دیگر بغض امانش را بریده بود،بلند بلند گریه کرد و گفت:خدا جون،خدای مهربون،خدای قشنگم،می خواستم بهت بگم تورو خدا نذار بزرگ شم،تورو خدا... «چرا؟این مخالف با تقدیر است.چرا دوست نداری بزرگ شوی؟»                   آخه خدا،من خیلی تورو دوست دارم.قد مامانم،ده تا دوست دارم! اگه بزرگ شم،نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم؟قرار داشتم؟مثل بقیه که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن.مثل بقیه که بزرگن و فکر می کنن من الکی می گم با تو دوستم.مگه ما با هم دوست نیستیم؟هان؟پس چرا کسی حرفمو باور نمی کنه؟!خدا جون،چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟مگه اینطوری نمی شه باهات حرف زد؟!  خدا پس از تمام شدن گریه ها و حرف های کودک،گفت:«آدم،محبوب ترین مخلوق من،چه زود خاطراتش را به ازای بزرگ شدن فراموش می کند.کاش همه مثل تو به جای خواسته های عجیب،من را از خود طلب می کردند تا تمام دنیا در دستشان جا می گرفت.کاش همه مثل تو،مرا برای خودم و نه برای خودخواهی سان می خواستند.عزیزکم ،دنیا خیلی برای تو کوچک است...بیا تا برای همیشه کوچک بمانی و هرگز بزرگ نشوی...»                                                         و کودک در حالی که لبخندی شیرین و آرام بر لب داشت،در آغوش خدا،به خوابی عمیق و شگفت انگیز فرو رفت.  خواب                                                                                                                                 


برچسب‌ها: